Het Eiland van Dordrecht dreigt met de werkzaamheden aan de Papendrechtse brug en nog een handvol infrastructurele troebelen in de nabije omgeving de komende maanden behoorlijk geïsoleerd te raken. Groot leed voor iedereen die voor werk in de regio moet reizen. Gelukkig maar dat veel toeristen naar onze steeds populairder wordende stad per schip komen. Om in Rotterdam te geraken is de waterbus een mooi initiatief nu er ook regelmatig gedoe is op het spoor, al moet je daar wel de tijd voor hebben.
Groot leed, zou je kunnen zeggen, maar we moeten in Dordrecht zelf misschien ook eens oog hebben voor kleiner leed, dat toch ook veel narigheid veroorzaakt, vooral voor (oudere) Dordtenaren die slecht ter been zijn. Ik bedoel de belabberde bereikbaarheid van delen van de binnenstad per bus. Neem je een bus naar Dordrecht Centrum, dan word je niet afgezet in het centrum, maar op de Johan de Wittstraat, net buiten het centrum in de negentiende eeuwse schil. Vandaar ben je weliswaar in enkele minuten in de Vriesestraat of de Visstraat, maar voor wie slecht ter been is zijn verdere delen van het centrum moeilijk te bereiken.
Bus 10 is daarvoor de oplossing. Die rijdt als het goed is iedere twintig minuten vanuit Dordrecht Centrum een rondje door de binnenstad en doet daarbij ook het Energiehuis, Oranjepark en centraal station aan. Als hij tenminste rijdt, want de keren dat ik in de afgelopen weken op het ding zat te wachten en hij niet kwam opdagen, lopen zo langzamerhand in de tientallen. Gisteren sprak ik weer een zuchtende en steunende vriendin met een versleten knie die veertig minuten op het kreng moest wachten. Het absurde van deze buslijn is ook dat hij er om 18.00u mee ophoudt. De bewoners van de 55+ woningen bij het Otto Dickeplein ondervinden daar bijvoorbeeld ernstig nadeel van om niet te spreken van bezoekers van het Energiehuis die na een voorstelling de bus naar het station willen nemen.
Een andere absurditeit is het ontbreken van een busverbinding met de Essenhof. Jaren geleden werd er al actie gevoerd om de begraafplaats per openbaar vervoer bereikbaar te maken, ik herinner me in dit verband de naam Jannie Bozuwa, maar dat heeft allemaal niet tot resultaat geleid. Te gek voor woorden in een stad als Dordrecht, waar nog volop dovemansoren blijken te bestaan.
Misschien moet er maar eens een particulier initiatief komen om de paardentram in ere te herstellen. Die past immers prima bij het niveau van het openbaar vervoer in de binnenstad en dan kan er ook nog wel een postkoets richting Essenhof vanaf, lijkt me.
Foto: Beeldbank Regionaal Archief Dordrecht (552_801300)