Het wordt zo langzamerhand serieus met de droogte. Er zit nog water voor één keer gieteren in de regenton, daarna zal ik de tuin misschien toch met kraanwater moeten besproeien, tenzij ik een deel van de planten laat verdrogen. Een dilemma. Ik gebruik niet graag (het straks misschien ook schaarse) drinkwater voor de tuin, maar ik heb evenmin zin om die in een halve woestijn te zien veranderen. Van alle kanten hoor je de aanbeveling om je tuin te ‘vergroenen’, dat zou enige verkoeling brengen, regenwater sneller afvoeren en goed zijn voor egels, insecten en wat er al niet meer in een tuin leeft. Water is daarvoor onontbeerlijk.
Ik heb altijd een groene tuin gehad. Van mensen met een zogenaamde tegeltuin begrijp ik niet veel, behalve dat ze om een of andere reden misschien niet in staat zijn een echte tuin bij te houden, of dat ze simpelweg aan gemakzucht lijden. Zo’n tegeltuin vraagt wel minder water zou je denken, hoewel… ik ken iemand die minstens eenmaal per maand zijn steenvlakte obsessief met een hogedrukreiniger te lijf gaat. Dat noem ik echte verspilling.
De droogte heeft voor Dordrecht ook een voordeel. Veel riviercruiseschepen kunnen hun oorspronkelijke bestemming niet bereiken en wijken uit naar Dordt. Dat betekent extra werk voor de stadsgidsen en inkomsten voor de middenstand, want dat die bezoekers alleen maar zouden rondlopen zonder geld uit te geven is klinkklare onzin. Als zo’n schip in Dordrecht overnacht strijkt de gemeente ook nog enige gelden op en bovendien zijn het over het algemeen toeristen van een beschaafde soort. Heel wat anders dan de blowende en endemisch bezopen Britten in het overvolle Amsterdam. Dat soort toeristen moet vooral niet naar Dordrecht komen.
Foto: Kees Klok