Dordrecht is in campagnestand. Niet met wollige slogans op abri’s, maar op een bank, met twee 18-jarige hosts die gewoon dóórvragen: Joris Libert en Esmee Versluis. In deze aflevering van Via Cultura – Dordt Kiest! 2026 schuiven Rolin den Heijer (VVD) en Pieter Groenewege (Partij voor de Dieren) aan. En binnen een paar minuten wordt duidelijk: dit is geen praatje-voor-de-vorm, maar een botsing van wereldbeelden die precies langs jouw straat loopt.
Veiligheid: “als je je niet veilig voelt, valt je basis weg”
Rolin zet meteen de toon: veiligheid is de bodem van alles. Hij vertelt over “Guus”, een jongen die na een incident met vetbikes letterlijk anders door de stad beweegt. Niet omdat Dordrecht “opeens verloren is”, maar omdat het gevoel van onveiligheid snel wortel schiet. De VVD kiest daarbij voor een stevige lijn: meer BOA’s, camera’s, handhaven en kunnen ingrijpen tot en met het idee van een vetbikeverbod op hotspots (dat volgens Rolin in de raad op één stem na strandde).
Het klinkt als: wie de boel verziekt, die pakken we aan. En daarmee, zegt hij, bescherm je juist de mensen die er dagelijks last van hebben.
Wonen: tempo maken, regels schrappen, en dóórbouwen ondanks bezwaar
Dan gaat het naar hét thema dat overal doorheen zingt: huizen. Rolin schetst Dordrecht als een stad die al meters maakt (van “bijna niets” naar duizenden plannen), maar die volgens hem nu vooral sneller moet leveren. Minder regels, snellere vergunningen, en doorbouwen ook als niet iedereen blij is want anders komt de stad in een permanente pauzestand terecht.
Hij noemt concrete plekken: Spuiboulevard, Maasterras, en benadrukt: niet het groene buitengebied opofferen. De boodschap is helder: bouwen kan, ruimte is er, maar de stroperigheid moet eruit.
Mededogen als kompas: niet alleen voor mensen, ook voor dieren en toekomst
Pieter zet daar iets totaal anders tegenover: een planeetbrede visie met één woord als rode draad: mededogen. Niet als zacht woord, maar als politieke meetlat: wat doet een besluit met mens én dier, met nu én later?
Hij trekt Dordrecht meteen naar een pijnlijk actueel punt: lucht, water en bodem. Vervuiling is volgens hem geen natuurverschijnsel maar het resultaat van keuzes—en dus ook te veranderen met andere keuzes. En die “andere keuzes” zijn opvallend concreet: minder steen, meer groen in versteende straten, schaduw en verkoeling, zodat je niet in elke straat airco’s ziet bungelen als noodverband.
Dierenrechten in de praktijk: rattenstampers en de bron aanpakken
Het gesprek krijgt een scherp randje als het over rattenbestrijding gaat. Pieter noemt de “rattenstampers” in het riool en zegt: dit is niet de manier. Niet alleen omdat het dierenleed veroorzaakt, maar omdat je daarmee het probleem niet oplost. Kapotte riolen, afval op straat, dáár ligt de bron.
Zijn punt: echte politiek is niet harder pletten, maar slimmer voorkomen.
Jongeren: “er moet wat te beleven zijn”
Mooi moment: de hosts zeggen hardop dat ze zelf 18 zijn—en vragen wat partijen nu écht doen voor jongeren. De VVD wil onder meer inzetten op onderwijs, betere verbindingen, levendige binnenstad en het aantrekkelijk houden van Dordrecht zodat jongeren niet automatisch naar Rotterdam of Breda trekken. Rolin koppelt dat ook aan een zorgelijke trend: jongeren die vertrekken én jongeren die afglijden.
De Partij voor de Dieren sluit aan op “meer te beleven”, maar voegt iets toe: jongeren willen ook gewoon een leefbare stad met een straat die niet overstroomt, een wijk die niet verbrandt in de zomer, een plek waar je tot rust komt. Pieter noemt ook een concreet resultaat: meer verkamering boven winkels in het kernwinkelgebied, zodat jongeren betaalbaarder in het centrum kunnen wonen.
Geen zondebok, wel samenleven
Aan het einde gooit Pieter er nog een principiële waarschuwing in: zondebokpolitiek. Niet je Syrische buurman of een minderheid de schuld geven van structurele problemen, maar eerlijk kijken naar oorzaken en oplossingen. Het is zo’n zin die niet per se applaus krijgt in elke kroeg—maar wel blijft hangen als je later op je stembiljet staart.
En dan die uitnodiging: kom kijken, kom vragen, kom kiezen
De aflevering eindigt zoals het hoort: met een duidelijke call-to-action, zonder belerend gedoe. 18 maart wordt er gestemd. En voor jongeren (en iedereen die de stad niet aan “de grote mensen” wil overlaten) is er een concreet moment om in te stappen: vrijdagavond 13 maart het jongerendebat in de Biesboschhal.
Wat deze aflevering vooral laat weten: Dordrecht kiest straks niet alleen tussen partijen, maar tussen verhalen over wat “een goede stad” is.
VVD: veiligheid, tempo, ondernemen, levendigheid.
Partij voor de Dieren: leefbaarheid, vergroening, schone omgeving, mededogen als beleid.
En daar tussenin zitten Joris en Esmee: jong, scherp, en precies de reden dat dit format werkt. Want als 18-jarigen de politieke ruimte claimen met een microfoon en een bank, dan is dat misschien wel het beste signaal van allemaal: Dordrecht leeft. En Dordrecht kiest.
KIJK HIER DE VIDEOPODCAST VIA YOUTUBE (via smartphone, laptop,/ tablet, smart TV)
LUISTER HIER DE VIDEOPODCAST VIA SPOTIFY DORDTSE PODCASTS
